fbpx

Mijn therapeut zei me dat ik gek was geworden

Eind 2016. Ik werd gebeld: Hanneke van de kliniek. Ze vertelde me dat ik kon worden opgenomen. Ze legde me uit hoe de komende negen maanden zouden gaan verlopen. Dat ik het eerste halfjaar in de kliniek zou wonen. Dat ik in de weekenden naar huis mocht en dat ze me het rooster nog zou mailen. Aan het eind van het gesprek had ik nog één vraag. “Mag ik shirts met korte mouwen meenemen?”

Door de telefoon hoorde ik niet meer dan een verbaasde lach. Toen wist ik dat het wel goed zat.

Een jaar eerder werd ik voor het eerst opgenomen in een andere kliniek. Die was antroposofisch. Zelf beschrijven ze dat als ‘een overtuiging waarbij het unieke van ieder mens centraal staat’. Voor mij betekende het vooral dat ik ’s nachts niet met een slaappil naar bed ging, maar met een doekje lavendelolie.

De inrichting had veel weg van een attractie in de Efteling. In de hoek van de woonkamer stond de seizoenstafel, die ieder kwartaal zorgvuldig werd versierd door verpleegkundige Elly. Niemand mocht eraan zitten. Daar kon ze niet tegen. Samen met een medecliënt verschoof ik elke dag een van de vilten poppetjes een centimeter naar rechts. Ze merkte het altijd.

Iedere ochtend, na de dagelijkse spreuk over zonnestralen en boomwortels, was er een uitgebreid biodynamisch ontbijt. Daarna werd er gewerkt in de moestuin en geknutseld met vilt.

De ideale plek om weer helemaal tot rust te komen. Maar niet voor mensen zoals ik.

Het was hartje zomer en er moest worden schoongemaakt in de kliniek. Ik had de dweiltaak. Onderweg naar het schoonmaakhok kwam Elly naar me toe. “Misschien moet je even een vest aantrekken. Sommige cliënten hebben geklaagd. We willen ze niet afschrikken, snap je?”

Ik begreep het wel. In de volle zon heb ik met lange mouwen de rest van de vloer gedweild. Af en toe trok ik me terug in mijn kamer om te kunnen afkoelen. Daar hoefde niemand naar mijn littekens te kijken.

“Je hebt gesneden en nu moet je een dag naar huis”

Aan mijn problematiek rondom zelfbeschadiging werd verder weinig aandacht besteed. Als ik snijdrang had, kreeg ik pillen. Op een dag werkten die niet meer. Het ging mis. Terug uit het ziekenhuis stond de psychiater al op me te wachten. Ik mocht mijn spullen gaan pakken. “Je hebt gesneden en nu moet je een dag naar huis”, zei hij. “Om de last te verdelen.”

Ik was woedend. Ik werd gestraft voor de stoornis die ik had. Boos heb ik mijn spullen gepakt. De vilten kabouter van de seizoenstafel heb ik in de keukenkast verstopt. Maar twee dagen later zat ik weer braaf naar de ochtendspreuk te luisteren.

Het besef dat er iets echt niet oké was, kwam pas een paar weken later. Mijn antidrang-pillen hadden wederom niet gewerkt. Radeloos vroeg ik om hulp bij een van de sociotherapeuten. Achteraf had ik dat beter niet kunnen doen.

“Ben je helemaal gek geworden?”, schreeuwde ze. “Wat denk je dat dit met de cliënten doet, en met de verpleging? Als je zo graag dood wil, moet je hier helemaal niet zijn. Je kunt hier niet langer blijven.”

Dat was mijn laatste dag in die kliniek. Ik was al het vertrouwen in de psychische gezondheidszorg in één klap kwijt. Ik heb het een tijdje zonder therapie geprobeerd, maar besefte toen dat ik nog lang niet beter was.

Uiteindelijk vond ik dus een langdurige behandeling bij een andere instelling. Eentje waar ik korte mouwen aan kon trekken. De vrouw aan de telefoon had alleen gelachen toen ik aan haar vroeg of dat mocht. Toch was dat precies de reactie die ik nodig had. Door haar lach wist ik dat ik me niet meer hoefde te verstoppen. Dat ik daar niet gestraft zou worden. En dat ik eindelijk hulp zou krijgen.

De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

31 reacties

  1. Roxanne Jansrn schreef:

  2. Marjo schreef:

    Knap beschreven!♡

  3. Mieke schreef:

    Wow Iris wat een mooi verhaal.

    Ondanks dat ik weet hoe het er aan toe is gegaan in de eerst kliniek, las ik het toch met waterige ogen

    Liefs

  4. Marlies schreef:

    Blijf voor altijd vilten poppetjes verplaatsen, lieve Iris❤

  5. Jo schreef:

    WoW Iris, mooi beschreven. Waardeloze kliniek dunkt me, die Efteling toestand! Omdat ik zelf ook ruim een half jaar verbleef daar waar je later naar toe ging weet ik dat ze je daar in je waarde laten en je serieus nemen. Alles doen om jou te helpen! Te bouwen aan wie jij bent. Je gaf jezelf een groots cadeau! Wees trots op wie je bent! Liefs Jo

  6. Vincent Verhoef schreef:

    Intense as fuck met een vleugje luchtigheid, respect❤️

  7. Jane schreef:

    Hoi Iris,
    Ik denk niet dat je enig idee hebt wie ik ben en dat hoeft ook niet. Ik heb je drie weken bij LVG zien rondlopen voordat je gelukkig doorkon naar een instelling die je écht kon helpen. Jouw aanwezigheid en impact op iedereen om je heen ben ik niet vergeten en later heb ik je opgezocht op fb, om te kijken of je nog zou leven.
    Je bent mijn hele behandeling lang een enorm teken van hoop geweest. Je had duidelijk grote problemen en zat totaal niet op je plek maar af en toe kwam er een glimlachje doorheen en je liet overal kraanvogels achter. Toen je weg was hebben we nog weken lang overal kleine kraanvogeltjes gevonden en maanden later zat ik ze zelf te vouwen in de lunchpauze.

    Ik vind het heel tof dat je zo je ervaringen durft te delen, positief en negatief. Bedankt voor alles.

    <3

  8. Ellen schreef:

    Super trots op jou. Heel fijn om dit te lezen. Nare toestand daar bij die tofu’s..
    Dikke knuffel van mai!

  9. Hetty schreef:

    Wat mooi beschreven, Iris! En goed van je om deze blog te starten! Veel liefs

  10. Ilse schreef:

    Lieve Iris, zo mooi geschreven! Trots op jou!

  11. Catharina schreef:

    Lieve Iris …Denk nog vaak aan je

  12. Beau schreef:

    Hi Iris,

    Wat ontzettend knap dat jij je verhaal zo deelt. Dat bewijst maar weer wat voor wen sterkte vrouw jij bent! Ik ben blij om te lezen dat je vervolgens wel je plek en jezelf hebt gevonden.
    Ik ben benieuwd naar het vervolg van je verhaal.
    En blijf het vooral delen, alleen op die manier kan je andere inspireren hetzelfde te doen.

    Liefs

  13. Hinne schreef:

    Wat ongelofelijk stoer Iris. Er is iemand die heel erg trots op je zou zijn! X

  14. ... schreef:

    Hoi Iris,
    Jij weet niet wie ik ben, maar wij kennen elkaar wel.
    Ik zag al eerder, oa op Facebook, dat je hulp nodig had van psychiatrische zorg.
    Ik heb zelf ook van kleins af aan al psychiatrische zorg, momenteel gelukkig minimaal, maar toch.
    Ik herkende meteen de ergernis en onbegrip in je verhaal.
    De reacties, het commentaar, de dingen die tegen je gezegt worden van mensen die je juist moeten helpen.
    Het is momenteel een grote puinhoop in de zorg, en dat is echt een schande.
    Maar goede zorg komt niet van een instantie, goede zorg komt van een mens.
    Hou de mensen die wel naar je luisteren en wel begrip tonen en je wel op de juiste manier willen helpen dichtbij je, de rest doet er niet toe.
    Ik geloof erin dat het goed met je komt.
    Ik blijf je blog volgen en wens je al het beste.

  15. Marijn schreef:

    N I C E !
    Jij bent een erg sterk persoon zo te lezen.

  16. Leonore schreef:

    Hier juf Leonore. Zo goed gedaan. Stoer! Grote emotie, mooi, rustig geschreven. Hier kunnen veel mensen iets aan gaan hebben (jij voorop). Blijf publiceren! Vaak.

  17. Anne Christina schreef:

    Ik ben Super trots op je lieve Iris

  18. Renee schreef:

    Hoi Iris, ik hoop meer van je te lezen. Helder, rebels, ontroerend en belangrijk onderwerp. X

  19. Chanel schreef:

    Wauw, dapper dat je hierover schrijft zeg!

  20. Bart schreef:

    Beste Iris,

    Wat goed dat je dit kunt en wilt delen! Als persoon, die erg dicht aanzit tegen het zijn van een ‘ernstig psychiatrisch patiënt’ is het belangrijk om mij te realiseren dat er zoveel meer verhalen zijn dan mijn eigen verhaal en dat iedereen zijn eigen pad dient te gaan.

    Nogmaals lastige gedachten over psychische aandoeningen, zoals depressie, zijn echt niet altijd makkelijk te delen.

    Je kent mij misschien niet, maar ik kwam jouw blog op het spoor via Kaziwa, waarmee ik in de klas heb gezeten op het VAVO.

    Ik wens je veel lieve mensen om je heen toe en kracht om de uitdagingen die voor je liggen, aan te gaan.

    Groetjes,
    Bart

  21. Alies Boschhuizen schreef:

    Hoi Iris. Ik hoorde via Joost over jouw blog. Erg onder de indruk van jouw verhaal. Wat goed dat je het zo helder en eerlijk vertelt. Zo belangrijk dat dit verwoord en gehoord wordt. Ik blijf je volgen. Liefs Alies

  22. Alies Boschhuizen schreef:

    Hoi Iris. Ben erg onder de indruk van jouw verhaal. Wat goed dat je het zo kan verwoorden. Liefs Alies

  23. Mieke schreef:

    Niet alleen in antroposofische klinieken moet je met ontslag na zelfbeschadiging. In ben ook aan aantal malen opgenomen geweest in een “gewone” kliniek. Ook daar mag je per direct ophoepelen als je jezelf iets aan doet. Ik snap dat echt niet. Wanhopig heb ik daar geroepen ” maar HELP me dan?????” Helaas hebben ze daar geen boodschap aan. Dat moet toch anders kunnen denk ik dan???

  24. Sterre schreef:

    Hey, ik zou echt supergraag weten in welke kliniek die mevrouw begon te lachen toen je dat vroeg. Hier ook een gestoorde, aandachttrekkende, manipulerende borderliner natuurlijk, die niet meer te helpen is, uiteraard. Maar ik wil wel geholpen worden, want ik weet dat het veel beter kan dan dit. Zou je me kunnen vertellen waar jij zo’n goede behandeling had?

  1. 29 juni 2019

    […] schreef er al een stukje over op mijn blog. Het was mijn eerste opname en ik beschadigde mezelf nog regelmatig. Ondanks dat […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *